BARU KLINTHING

Gunung Kendhali Sada dadi rame. Rame dadakan merga wong desa cedhak kono padha leren. Wis meh sedina wong-wong padha rame mbebedhag. Rancangan sakawit arep ngreti desa. Yen mbebedhag bisa entuk kewan alas, bakal dienggo slametan. Nanging nyatane kaya wong siyal, Pak  Dhukuh wusanane mandheg ing ngisor wit gedhe.

“Sedulur-sedulur! Becike padha leren dhisik. Yen perlu sanguine didhudhah. Kabeh aja adoh-adoh. Piye?”

“Setuju, setuju”

Kabeh menggok. Dadakan panggonan iku dadi rame. Kabeh padha giyak-giyak. Mangan ngombe, banjur dibacutake ngrokok karo leyeh-leyeh. Dumadakan saka pocuk rada adoh, ana wong bengak-bengok. Kabeh padha nglangak.

“Ngapa? Ngapa?”

Suwarane pating craek. Kabeh nglangak ngawati wong ing ngawe-awe. Dadakan panggonan dadi rame lan wong-wong padha ngrubung.

“Iki-iki delengen!”

“Wuah, ya metu getihe!”

Sing metu getihe iku kaya wit sing ndlosor lemah. Prasasat pada rupane karo lemah, lan atos kaya wit sing kependhem. Saiki kabeh tumandang gawe. Ing sadawane barang sing kaya wit iku ditugel-tugel. Kabeh padha eram. Nyatane iku daging memper ula naga. Kabungahan iku teka dadakan. Mulihe dadi rame. Bersih desa iku sida tenan kanthi pesta kabeh.

Ing tengah-tengah pesta lan padha rame-rame nonton wayang, ana bocah cilik. Bocah mau kluyar-kluyur ing tlatah wong wadon padha masak. Nanging mung ana wong tuwa siji sing welas asih.

“Kowe cah ngendi ta Nang?”

“King tebih kok Mbah!”

Embahe mau ana rasa melas ndeleng rupane banjur awake sing sajak ora mitayani katon ringkih.

“Lha, kowe ngapa rene?”

“Nggih ajeng nedhi sekul. Wong kula sampun dangu mboten nedhi, niku nek angsal.”

Krungu panembunge bocah cacad mau, si embah trenyuh njupuk godhong jati diiseni sega, kuluban, gori, gereh goring. Dijupukae banyu ana ing bathok tilas dicukil.

“Nuwun, nggih Mbah.”

“Iya. Eh, mengko sik, jenengmu sapa?”

“O, nggih. Nami kula Baru Klinthing.”

“Wis kana dipangan ing lesung kana dientekake, ya!”

“Nggih. Nuwun nggih Mbah.”

Wong wadon iku ana rasa melas. Nyawang potongane sajak ora kaya wong lumrah. Dadakan bae bocah mau nyawangi si embah.

“Njing, nek enten napa-napa.”

“Mbok aja ngomong werna-werna, Nang!”

“Niki mung upama mawon. Upamine banjir. Embah sampun kesupen. Numpak lesung niki mawon kalih enthong niki wau sampun kesupen!”

Bubar iku pincuk dibuwang. Lan nyatane sega, saisine sing diwenehake mau wis entek. Kamangka lagi bae digawa. Ing latr cedhak tratrag, kabeh padha giyak-giyak pesta ngrengkuh desa. Mesthine bakal rame entuk iwak akeh. Anggone pesta dirancang tenan. Dumadakan ana bocah cilik-cilik royoman. Baru Klinthing ngadeg ing kono. Kabeh padha nyawang gumun. Banjur bocah-bocah iku rebutan mbedhol sada sing ditancepake.

“Ayo, ayo. Mosok kalah karo bocah kaya ngono.”

“Kene, kene. Cah kere ngono.”

Kabeh bocah wis ora ana sing bias. Baru Klinthing mung meneng bae ora obah, ora mosik. Dumadakan wong-wong tuwa iku kesengsem.

“Ngapa, ngapa?”

“Niku, niku.”

Kabeh padha nyawang Baru Klinthing. Ana rasa gumun. Banjur ana wong siji emoh kalah maju terus njebol sada, nanging ora bias. Baru klinthing mlaku alon. Mripate sing ora pener iku nyawang wong-wong. Sikile sing ora teteh, maju. Tangane loro nyandhak sada. Tanpa tenaga sada didudud. Wong-wong eram. Saka tumancepe sada muncrat banyunye. Sangsaya mencep. Kabeh dadi bingung. Nanging saka kadohan bocah iku wis numpak prau lesung karo embah sing ana pawon. Prau mlaku kanthi kepenak. Banyu sangsaya mencep. Kabeh kerem lan sing katon mung tlaga sing saiki katelah Rawa Pening.

 

About these ads

Tinggalkan komentar

Belum ada komentar.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Berikan Balasan

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s

Ikuti

Get every new post delivered to your Inbox.